De grote dag (deel 1)

Vandaag is mijn grote dag! Ik zal aan mijn beide ogen worden gelaserd in Ooglaserkliniek Heuvelrug. Alvorens heb ik bij Dokter N. Trap een vooronderzoek gehad. Daaruit bleek dat een PRK behandeling voor mij het meest geschikt is.

Een beetje zenuwachtig loop ik de (ooglaser)kliniek binnen. Ik wordt meegenomen naar de operatieruimte waar ik eerst in een aparte kamer een pijnstiller krijg en een druppel antibioticum in beide ogen. Ik ben nog vrij relaxed. De sfeer is goed en ik voel dat mijn handen nog niet klam zijn.

Even later lig ik op het bed van het laserapparaat. Janneke, de optometrist, geeft mij verschillende oogdruppels, want het moet goed verdoofd worden. Daarna maakt ze mijn oogleden en wangen schoon met jodium. Na de ontsmetting wordt er een doek over mijn hoofd gelegd met een gat precies voor mijn rechter oog. Ik moet nu echt goed gaan liggen, naar het groene lampje blijven kijken en zorgen dat ik mijn hoofd/kin niet laat zakken. Mijn wimpers en oogleden worden met een soort doorzichtig tape afgeplakt en een ooglidspreider zorgt er voor dat ik niet meer kan knipperen.

Nu gaan we echt beginnen en ik probeer recht vooruit te staren als er een klein ‘ borsteltje’ op mijn oog wordt gezet. Hiermee wordt het epitheel weg geborsteld. Voor mijn gevoel duurt dit 7 seconden. Het ‘borsteltje’ verdwijnt, Dokter N. Trap spoelt en kijkt of hij voldoende epitheel heeft weggehaald.

Er wordt nog één keer gespoeld en daarna zal het laseren beginnen. Het laseren gaat 19 seconden duren. Ik moet super stil liggen en alleen naar het groene lampje kijken. De laser gaat aan en een snerpend geluid vult de ruimte. Het scherpe groene lampje verandert langzaam in een vage groene vlek, maar ik zie hem nog en hou mijn focus er strak op.

En dan is het klaar! Voor mijn gevoel duurde het maar 10 seconden. Er wordt weer gespoeld en Janneke geeft me nog verschillende oogdruppels. Dokter N. Trap doet een bandagelens op mijn oog en dan gaat het tape en de ooglidspreider er af. Het hele proces wordt herhaald bij mijn linker oog. Ik probeer deze keer bij de laser de 19 seconden in mijn hoofd mee te tellen. Als ik bij negen seconden ben slaat de laser af. ‘Goedzo, dat was het!’

Ik ben stomverbaasd, kennelijk telde ik te langzaam. Na wederom druppels en een bandagelens wordt ook mijn linker oog bevrijd van de spreider en het tape. Het doek over mijn hoofd wordt weg gehaald en ik kijk voorzichtig om me heen. Verbaasd zie ik twee scherpe, vriendelijke gezichten boven me hangen. Ik zie hartstikke scherp! Janneke maakt mijn gezicht schoon van de jodium en ik mag van het bed af komen. Dit is zo iets raars! Ik zie zo goed. Het meest spannende deel zit er op. Ik ben benieuwd wat mij de komende dagen te wachten staat (wordt vervolgd…).

 

2017-04-14T10:35:29+00:00